RSS Feed

#prematuurtjes deel 2: Leven in het ziekenhuis.

Vorige week schreef ik al dat November de maand is van het te vroeg geboren kind. Ik plaats elke week een blog over ons avontuur met onze prematuur geboren tweeling. In deel 1 schreef ik over de geboorte van onze tweeling. Vandaag blog ik over de weken in het ziekenhuis die we doorgebracht hebben om voor onze tweeling te zorgen.

prematuurtjes

Deel 2: Leven in het ziekenhuis.

Week 1 in het ziekenhuis

Onze tweeling werd met 32+3 dagen geboren. Voor hun termijn deden ze het boven verwachting goed. We mochten dus ook in het ziekenhuis blijven bij ons in de stad en hoefde niet naar een gespecialiseerd ziekenhuis verder weg. Voor mij betekende dit een stukje meer rust. Ik kon snel bij onze tweeling zijn want er zat 1 verdieping tussen.

Op de kamer waar ik na de keizersnee lag had ik 2 kleine schermpjes waar ik de hele dag onze jongens op kon volgen. Tenminste als het doek niet over hun couveuse lag. Onze jongens werden namelijk de eerste dagen in het donker gehouden. Dit werd gedaan om zoveel mogelijk rust te creëren en alle prikkels buiten te houden. Hoe minder prikkels, hoe meer rust, hoe meer ze konden groeien. Dat betekende voor ons ook dat we heel weinig met onze jongens mochten doen. Het was snel een luiertje verschonen en via de sonde eten geven en verder niks. Geen badje, niet knuffelen, geen kusje en ook geen kleertjes.

week 1 doek

Elke dag werden onze jongens in hun voetjes geprikt om hun bloedwaarden te controleren. Als ze namelijk te geel begonnen te zien dan moesten ze onder de lamp. Dat bloedprikken deed elke keer pijn in mijn hart. Vaak deden ze dit s’ ochtends en ik was er nooit bij maar ik kon het wel via het schermpje volgen. Ik heb dagen lopen janken als ik zag hoe ze uit zo’n piepklein voetje 5 druppeltjes bloed proberen te persen. Het duurde soms wel 5 minuten en ondertussen zag ik mijn kind krijsen. Huilend heb ik met mijn moeder en schoonmoeder aan de telefoon gezeten omdat ik het niet kon aanzien. Gelukkig daalde het geelzien net op tijd en hoefde er na een paar dagen niet meer geprikt te worden. Ook het infuusje mocht eruit want de antibiotica was aangeslagen en ze kregen voldoende vocht binnen.

wessel week 1

Week 2 in het ziekenhuis.

Ik moest toen de jongens 6 dagen oud waren naar huis. Vanaf week 2 konden wij dus iets minder naar onze jongens toe. Ik moest nog veel rusten en de ritjes ziekenhuis waren best zwaar.

Ik wilde wel zo vaak mogelijk als ik kon naar onze jongens, we besloten dus s’ ochtends rond 9 uur naar het ziekenhuis te rijden. We konden dan de voeding van 10 uur en 12 uur doen en gingen daarna weer naar huis zodat ik kon rusten. Rond 17 uur gingen we dan weer terug en deden de voeding van 18:00 en 20:00.

Vanaf de tweede week mochten we steeds meer verzorgen. We mochten onze kinderen uit de couveuse halen en via de sonde eten geven.

In de 2de week bereikte we de eerste mijlpaal. Casper kreeg zijn eerste badje. Het was heel erg wennen om het kleine mannetje in bad te doen. Ik kon het nog niet, maar mijn man gelukkig wel. Casper vond zijn eerste badje heerlijk.

casper 1ste badje

In de tweede week leerde we zelf hoe we de sensors op hun buik konden aansluiten. De verplegin keek dit altijd wel na, maar zo konden we de jongens zelf terugleggen en hoefde we niet op de verpleging te wachten. We raakte gewend aan alle piepjes en begonnen langzaamaan te genieten van onze jongens. We mochten knuffelen, konden ze kusjes geven en de eerste ( te grote) rompertjes gingen aan. Het doek op de couveuse was niet meer nodig en in de couveuse legden we onze eigen knuffeltjes. We begonnen ons echt papa en mama te voelen.

casper eten

Casper deed het in de 2de week boven verwachting goed en mocht het in een warmte bedje proberen. Voor het kleine ventje was het alleen toch te hard werken en hij kreeg het niet voor elkaar om zichzelf warm te houden. Hij werd dus weer snel in de couveuse gelegd.

Ondertussen was mijn borstvoeding goed op gang gekomen, ik liep dus elke dag met een diepvriestas met daarin flesjes afgekolfde melk naar het ziekenhuis. Voor mij was elke druppel borstvoeding goud waard. Het was voor mijn gevoel het belangrijkste wat ik voor mijn kinderen kon doen om ze te geven wat ze nodig hadden.

Week 3 in het ziekenhuis.

Vanaf week 3 konden we bijna alles zelf. Als we in het ziekenhuis aankwamen hadden we onze eigen routine en die begon altijd met het doorkijken van hun status en even bijpraten met de verpleegsters. We bespraken wanneer ze een dipje hadden gehad, hoeveel voeding en hoe het verder met ze ging. Eigenlijk heel raar dat je als ouders gaat vragen hoe het met je kinderen gaat. Het zou juist andersom moeten zijn.

In week 3 mochten onze jongens ook vaker in bad, werd de warmte in de couveuse afgebouwd en mochten ze af en toe samen in 1 couveuse liggen. We hoopten dat ze elkaar aanwezigheid konden voelen en daardoor ” gelukkiger” zouden zijn. Ze hadden 7 maanden samen in mijn buik gezeten, en ineens waren ze alleen in een glazen huisje.

samen in de couveuse

In week 3 begon ik ook met echt borstvoeding geven. Wat een gedoe was dat borstvoeding geven. Eerst het gordijn dichttrekken, rustig worden, weegschaal halen, baby loskoppelen van alle draadjes, baby wegen, gewicht noteren, baby proberen aan te leggen, hopen dat de baby wat gedronken heeft, baby weer wegen, gewicht weer noteren en kijken hoeveel hij zelf gedronken had, de rest van de hoeveelheid melk die hij nog moest hebben warm maken en dan konden we het laatste restje geven via afgekolfde melk. En dat X2.

Als je geluk had was het rustig, maar vaak zaten we met meerdere gezinnen allemaal in ons eigen hutje van dichtgeschoven gordijnen en werd de weegschaal van hutje naar hutje gereden. Regelmatig kwam er ook onaangekondigd een verpleegster binnen gevallen om te kijken hoe het met je ging terwijl je daar probeerde borstvoeding te geven. Ik sta er nu nog van te kijken dat het me gelukt is om iets te produceren want het was alles behalve borstvoedingvriendelijk.

Week 4 in het ziekenhuis.

Mijn man moest vanaf week 4 weer gaan werken. Ik mocht nog geen auto rijden van wegen mijn keizersnee, het werd dus allemaal compleet anders. Elke ochtend reed ik samen met mijn moeder of schoonmoeder naar het ziekenhuis. Degene die mij naar het ziekenhuis bracht kreeg ook mijn mans rol. Ik kon het natuurlijk niet allemaal alleen af en de verpleegsters hadden ook niet genoeg tijd om mij helemaal te kunnen helpen. Ik besloot toen dus om 1 van de oma’s een volledig afgekolfde voeding via een flesje te laten geven aan 1 van de jongens. De andere kon ik dan gewoon borstvoeding geven en de rest van de verzorging konden we dan samen doen.

Week 4 was ook de week van de mijlpalen. Wessel bereikte aan het begin van week 4 de 2 kilo! Dit werd natuurlijk gevierd met een diploma op zijn couveuse.

Casper mocht weer een poging wagen om in het gewone bedje te gaan. Dit ging meteen heel erg goed en hij kon zichzelf goed op temperatuur houden. Hij mocht ook van de monitor af en begon steeds beter bij mij te drinken.

Wessel mocht een paar dagen later ook in een gewoon bedje en ook hij deed het meteen erg goed. Hij moest nog wel even aan de monitor, hij was nog aan de lichte kant en liet af en toe een klein dipje zien. Toen hij geen dipjes meer liet zien mocht ook hij van de monitor af en was het gedaan met alle piepjes en belletjes.

2 bedjes

In week 4 begon ik ook met Rooming-in. Ik mocht in een aparte kamer de hele dag alleen voor onze jongens zorgen. Ik gaf dus alle voedingen alleen, verzorgde ze alleen en kon knuffelen wanneer ik wou. Zo kon ik ervaren hoe het zou zijn als de jongens thuis zouden komen en ik er echt helemaal alleen voor stond.

Digital StillCamera

De jongens waren inmiddels goed gegroeid, ze deden het heel erg goed en Casper was al een tijdje op het gewicht om mee naar huis te mogen. Wessel was dit nog net niet en we kregen te horen dat Casper op de zondag naar huis mocht. Als Wessel ook op die zondag 2200 gram had bereikt mocht hij mee, anders moest hij nog even blijven. Gelukkig woog hij die zondag 2210 gram. Ook Wessel mocht mee naar huis.

Na ruim 4 weken in het ziekenhuis, mocht onze tweeling die eigenlijk 36 weken zou zijn als ze nog in mijn buik hadden gezeten eindelijk naar huis. We trokken hun eerste ( te grote ) pakje ( mt. 50) aan wat ik al voor de bevalling had gekocht. Legde ze in hun veel te grote maxi-cosi’s die we opvulde met opgerolde handdoeken en reden vol trots naar huis. Nu waren we echt papa en mama, nu waren we een echt gezin.

naar huis

Volgende week schrijf ik over de eerste tijd thuis. De eerste week waar ik zo hoopte nog even een kraamtijd te hebben werd een week van ziekte voor mij. De weken daarna begon het gezoek naar het velen huilen van onze jongens en het moeilijke ritme wat maar niet leek te komen.

Advertenties

»

  1. Wat een spannende weken! Wat een goed idee dat rooming-in. Dat is wel fijn.

    Like

    Beantwoorden
  2. De foto van de tweeling samen is echt heel vertederend. En inderdaad wat hartverscheurend moet het zijn om vijf minuten naar een huilende baby te kijken. Sneu dat bloedprikken.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  3. writingmonique

    Oh, wat een spannende tijd moet dat zijn geweest.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  4. Pingback: Wereldprematurendag. | Simpel, met een snufje liefde...

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: