RSS Feed

Categorie archief: Mama zijn

Kijken in de klas in de open schoolweek.

Deze week was het open schoolweek bij de basisschool van onze jongens. Via een inschrijfformulier kon je op een willekeurige dag in de week van 8.30 tot 10.30 meekijken in de klas van je kind.

Op dinsdag zat ik bij Wessel in de klas. Ik was heel benieuwd hoe het zou zijn. Het was de eerste keer dat ik bij de les van groep 3 zou zitten en ik was heel erg benieuwd of hij veel zou kunnen verstaan. Wessel heeft namelijk 1 slechter oor waar hij licht slechthorend aan is. Hij krijgt hiervoor soloapparatuur omdat uit de test bleek dat hij zeer zwak verstaat in een rumoerige omgeving. We moeten nog wel even wachten op het apparatuur, dus ik kon goed zien hoe hij nu reageert op alles.

Verder was het natuurlijk erg leuk om te zien hoe ze een nieuwe woord leren en hoe ze bezig zijn met het leren lezen. Het was net of ik weer even terug was in mijn eigen groep 3 van heel ( heel, heeeel ) wat jaar geleden.

Er was wel een groot verschil met vroeger, het ouderwetse krijtbord is ingeruild voor een digibord. Wat een handig bord is dat digibord! Op het bord zie je de bladzijde die gemaakt moet worden en de juf kan met een pen heel makkelijk vergroten, dingen erbij schrijven of doordrukken naar een ander hoofdstuk of taak. De instructies zijn al voorbereid door het lesprogramma dat de kinderen volgen en passen precies goed bij elkaar. Heel wat anders dan dat ouderwetse krijtbord van ons.

wessel open schoolweek

Na de uitleg was het voor de kinderen tijd om in hun werkboek te werken, en wat zie ik dan al een verschil met een paar weken geleden. Alle zinnen worden goed gelezen, er word heel netjes geschreven en wat een concentratie hebben die kinderen. Ik heb echt genoten van even meekijken bij Wessel in de klas. Zo kun je jezelf toch een beetje meer inleven in de verhalen waar hij mee thuis komt.

Bij Casper was het een hele andere kijkles. Casper zit in de groep 3/4 dus ik was erg benieuwd hoe er les gegeven wordt in een gemengde groep. Op donderdag ging ik bij hem in de klas kijken en op donderdag bleek er ook nog een extra juf aanwezig te zijn. De klas werd dus opgesplitst en de groep 3 kinderen moesten in een andere ruimte gaan werken met woorden en taken. Later kwam de meester die normaal op de klas staat een toets afnemen. Wat ziet dat er schattig uit! Die kleine kindjes aan kleine tafels netjes in een rij achter elkaar. Ze waren allemaal heel geconcentreerd en stil hun toets aan het maken. Na de toets ging Casper nog even een weektaak maken aan de computer. Je kunt echt goed merken dat deze generatie in het computer tijdperk geboren zijn. Ze gaan vliegensvlug met de muis naar de goede opdrachten en tikken er snel op los op een toetsenbord. Wat een verschil met mij toen ik nog in groep 3 zat. Volgens mij was toen de computer net uitgevonden en werd toen nog niet op school gebruikt.

casper open schoolweek

Wat een mooie ervaring om een ochtend mee te kijken met je kind. Wat zie je ze dan toch groeien en veranderen in hun eigen ikjes. Het geeft me tegelijkertijd ook weer het besef dat de tijd veel te snel gaat. Echt veel te snel.

Liefs Linda klein

Hebben jullie ook een open schoolweek? Of organiseert jullie school iets anders om even te kunnen kijken hoe het in de klas is?

Ik sta onder de DOUCHE!!!!

Er zijn soms van die momenten in het leven van een moeder dat ze even rust wil.

Tenminste in mijn leven wel. De hele dag ben ik aanspreekbaar, wil ik naar alles luisteren, kan ik op alles antwoorden en weet ik (bijna) alles. Behalve op 1 momentje in de ochtend. Het momentje dat ik een poging doe rustig te douchen en me even op te laden voor een nieuwe dag. Heerlijk dat warme water op je lichaam en dan fris de dag beginnen. Na een rustige douche kan ik de hele wereld aan.

Ik bereid dit moment elke ochtend goed voor zodat ik zeker weet dat ik 5 minuten rustig boven kan douchen. De jongens zijn aangekleed, hebben gegeten, de tv staat op hun favoriete programma, en ik meld even heel duidelijk dat ik boven ben. Alleen als er echt iets is dan kun je naar boven komen, anders blijf je rustig beneden zitten.

Als ik op dat moment boven de was zou gaan opvouwen of een telefoontje moet plegen, of even een wasje op moet hangen dan blijft het wel 5, 10 of zelfs 20 minuten beneden rustig. Maar zodra die voelsprieten van die 2 jongens merken dat ik toe ben aan mijn 5 minuten oplaadtijd onder de douche dan wordt het anders.In die 5 kleine minuutjes krijg ik een regendouche van verhalen, vragen en gezeur over me heen.

Mama, waar is mijn boek?

Mama, Wessel deed mij slaan!

Mama, gisteren op school deed hij dit.

Mama, ik moet plassen!

Mama, mijn vinger doet pijn.

Mama, ik heb honger!

Mama, Casper zegt dat ik stom ben!

Mama, mama, MAMAAAAAAA?!?!

Het enige wat deze mama op dat moment gefrustreerd terug schreeuwt is: Ik versta je niet, ik sta onder de DOUCHE!!!!!

Heerlijk die 5 minuten rustgevende, stress loze, stille, douche. Morgen doe ik maar weer een nieuwe poging.

douche

Hebben jullie ook van die momentjes dat je even rust wilt maar het juist dan niet krijgt? Ik wil het heel graag weten!

Liefs Linda klein

Waarom mijn kinderen weinig speelgoed op hun kamer hebben.

waarom mijn kinderen weinig speelgoed op hun kamer hebben.

Mijn kinderen hebben sinds een paar maanden weinig speelgoed op hun kamer. En ik ben er zo blij mee!

Onze kinderen hebben wel speelgoed, veel speelgoed, eigenlijk te veel speelgoed. En dat is ook het probleem. Ze hebben zo veel speelgoed dat ze niet eens weten waar ze mee willen spelen.

Het is een beetje zoals in een snoeppot. Hoe meer verschillende soorten snoepjes hoe moeilijker de keuze wordt.

Een paar maanden geleden toen ik voor de zoveelste keer in hun ” ontplofte” kamer kwam en bijna viel over de poppetjes, lego, duplo, autootjes, boeken en treinen was ik het helemaal zat. De hele dag hadden de jongens gezeurd over van alles. Ze wisten niet wat ze moesten doen terwijl er een speelgoedwinkel op hun kamer lag. Met al dat speelgoed werd gewoon niet gespeeld. Het speelgoed werd uit de bakken gegooid en door de kamer gesmeten. Spelen, dat gebeurde niet.

De jongens moesten van mij die bende opruimen. Geen grijze haar ( ja ik heb ze) op mijn hoofd die dacht dat ik die rotzooi zou gaan opruimen om de volgende dag weer een slagveld aan te treffen. Bijna 4 uur en met heel veel mokken, zeuren en tranen hadden de jongens hun kamer ” opgeruimd”. Opgeruimd op hun manier, dus al het speelgoed weer terug die bakken in gegooid zonder het uit te zoeken.

De volgende dag toen ik hun kamer in kwam was het rommelig, vol en chaotisch. Ik werd er zelf helemaal naar van. Dus ik besloot het helemaal om te gooien. Ik heb alle bakken op de grond gegooid ( hetzelfde als de kinderen) en heb vuilniszakken gepakt. Ik ben alles gaan sorteren in de juiste bakken. Playmobil bij de playmobil, auto’s bij de auto’s, lego bij de lego, boeken bij de boeken etc. Alles wat kapot, niet nuttig, troep of waar de jongens te groot voor waren ging de vuilniszak in. De bakken bracht ik allemaal naar de zolder en hun boekenkast heb ik van hun kamer gehaald. Hun kamer was dus op hun bedden en de kledingkast na helemaal leeg. Wat een rust in die kamer.

weinig speelgoed weinig speelgoedweinig speelgoed

Toen de jongens thuis kwamen was het natuurlijk paniek. “Mama, heeft al ons speelgoed weggedaan” werd er gesnikt. Een mooi moment om te profiteren van een opvoedkundige les. Ik legde uit dat ik de chaos in hun kamer niet meer wou, ze moesten spelen met hun speelgoed, niet gooien. Ook legde ik uit dat als ik vraag of ze willen gaan opruimen dat ze dit dan ook meteen doen zonder al dat gemopper en gezeur. Toen de jongens van hun ” speelgoed is weg trauma” bekomen waren heb ik ze mee naar de zolder genomen en daar mochten ze 1 ding uitzoeken waar ze mee gingen spelen. De tranen waren dus ook snel gedroogd toen ze erachter kwamen dat ik niks had weggegooid ( behalve die vuilniszak, maar dat is stiekem 😉 )

De jongens kozen iets om te spelen, gingen naar hun kamer en hebben de hele middag GESPEELD. Toen ik aan het einde van de middag vroeg of ze gingen opruimen, ruimde ze binnen 5 minuten hun kamer op. Er was dus geen gemopper, gezeur of gedoe meer. Ik blij, jongens ook blij.

Sinds die ene dag dat ik al hun speelgoed van hun kamer af heb gehaald hebben de jongens bijna nooit meer gezeurd over dat ze niks te doen hadden. Ze spelen met hun speelgoed en het opruimen doen ze ook zonder gemopper. Als er vriendjes komen spelen dan geldt er nog steeds de regel 1 bak tegelijk en ik heb nog nooit een vriendje horen klagen dat de jongens te weinig speelgoed hebben.

Het grote speelgoed probleem is dus opgelost. Hoe minder, hoe beter. Ontplofte kamers, gezeur en een gefrustreerde moeder is verleden tijd. Het scheelt mij een hoop tijd want hun kamer heb ik zo gepoetst. Elke avond kunnen mijn jongens in een opgeruimde kamer hun bedje in stappen om heerlijk en rustig te gaan slapen.

Dat is dus de reden waarom mijn kinderen weinig speelgoed op hun kamer hebben.