RSS Feed

Een akelig gevoel…parijs.

Op deze zaterdag die voor ons gezin vol in het teken van de sint intocht zou moeten staan zit sinds gisteren een klein zwart randje. Persoonlijk hebben wij gelukkig niks met de aanslagen in Parijs te maken, maar het komt toch hard binnen.

De aanslagen die gisteren zo doelgericht op plekken zijn uitgevoerd die voor amusement horen te zorgen, waar mensen gewoon rustig uiteten waren, en waar fans van een voetbalclub hun club kunnen aanmoedigen. Die plekken waar je het niet verwacht maar toch een doel waren. Het is vreselijk, het is verschrikkelijk en het is de realiteit.

Zojuist heb ik samen met mijn jongens de intocht van sinterklaas gekeken en nu ze even naar boven zijn zap ik meteen naar de NOS. Een toespraak van de premier, de laatste berichten, het feestgevoel is weer meteen over. Ik heb gelukkig niemand verloren, ons gezin is veilig, en er is geen extra dreiging voor Nederland, maar de woorden van de premier geven mij toch een beetje een akelig gevoel. Meteen kom ik tot de conclusie dat er met mij gebeurt wat de terroristen willen, angstzaaien, ons leven ontwrichten en ons bang maken.

Ik besluit nu meteen dat ik hier niet mee akkoord ga voor mezelf, ik wil niet bang zijn, nog mijn leven veranderen door extremisten. Ik wil leven, met mezelf en met mijn gezin.

Mijn gedachten zijn bij de nabestaanden in Parijs en ik wil zeker niet over de rug van deze tragedie mijn blog promoten. Mijn blog schrijf ik met mijn gevoel, en vandaag wordt mijn gevoel heen en weer geslingerd tussen vreugde en verdriet.

#prayforparis

#decoreren voor sinterklaas/De openhaard.

Sinterklaas komt vandaag aan in Nederland. Mijn 2 jongens zijn de hele week al aan het afstrepen op hun kalender. En vandaag is het dan eindelijk zo ver!

Het werd dus ook de hoogste tijd om onze herfstdecoratie op te ruimen en de klompen, huisjes en jute zakjes tevoorschijn te halen. Tijd voor gezellige sinterklaasversieringen!

Sinterklaas

Op de openhaard heb ik een guirlande gehangen van jute en lint. Vorig jaar had ik hem voor kerst gemaakt, en dit jaar heb ik hem een Make-over gegeven voor sinterklaas. Vooral s’ avonds is het erg mooi verlicht. Aan de guirlande hangen 2 jute zakjes met een sintje en pietje erop. Ik zal volgende week de DIY plaatsen.

sinterklaas shouw 5

Boven de openhaard hangt een oude ladder. Eigenlijk was het een soort van rekje wat altijd buiten heeft gestaan. ik heb het uit elkaar gehaald en boven de haard gehangen. Op de ladder hangt een zelfgemaakte banner met daarop sint&piet. Vorig jaar had ik hem in de woonkamer hangen, voor aan de openhaard was hij te lang en dus hangt hij nu op de ladder. Ik ben van plan nieuwe banners te gaan maken, een DIY zal dus een keertje verschijnen.

sinterklaas shouw 4

Ik heb de haard ingericht met oude plankjes, takken van mijn vlinderstruik in een wit gespoten voorraad pot, 2 kleine huisjes met theelichtjes, een klein krijtbord, 2 kinderklompjes met stro en een lijstje met daarop tekst gestempeld.

sinterklaas shouw 3

De tekst op het stuk jute in het fotolijstje is ” zie ginds komt de stoomboot”. Dat liedje is voor mij het sinterklaasliedje dat ik altijd het leukste vindt? De DIY zal ik volgende week plaatsen.

sinterklaas schouw 9

Nog even wat fotootjes, gewoon omdat ik het zo gezellig vind.

sinterklaas schouw 8 sinterklaas schouw 7 sinterklaas schouw 6

Zijn jullie ook helemaal klaar voor de intocht van sinterklaas? Ik heb er zin in, jullie ook?

Liefs Linda klein

Kijken in de klas in de open schoolweek.

Deze week was het open schoolweek bij de basisschool van onze jongens. Via een inschrijfformulier kon je op een willekeurige dag in de week van 8.30 tot 10.30 meekijken in de klas van je kind.

Op dinsdag zat ik bij Wessel in de klas. Ik was heel benieuwd hoe het zou zijn. Het was de eerste keer dat ik bij de les van groep 3 zou zitten en ik was heel erg benieuwd of hij veel zou kunnen verstaan. Wessel heeft namelijk 1 slechter oor waar hij licht slechthorend aan is. Hij krijgt hiervoor soloapparatuur omdat uit de test bleek dat hij zeer zwak verstaat in een rumoerige omgeving. We moeten nog wel even wachten op het apparatuur, dus ik kon goed zien hoe hij nu reageert op alles.

Verder was het natuurlijk erg leuk om te zien hoe ze een nieuwe woord leren en hoe ze bezig zijn met het leren lezen. Het was net of ik weer even terug was in mijn eigen groep 3 van heel ( heel, heeeel ) wat jaar geleden.

Er was wel een groot verschil met vroeger, het ouderwetse krijtbord is ingeruild voor een digibord. Wat een handig bord is dat digibord! Op het bord zie je de bladzijde die gemaakt moet worden en de juf kan met een pen heel makkelijk vergroten, dingen erbij schrijven of doordrukken naar een ander hoofdstuk of taak. De instructies zijn al voorbereid door het lesprogramma dat de kinderen volgen en passen precies goed bij elkaar. Heel wat anders dan dat ouderwetse krijtbord van ons.

wessel open schoolweek

Na de uitleg was het voor de kinderen tijd om in hun werkboek te werken, en wat zie ik dan al een verschil met een paar weken geleden. Alle zinnen worden goed gelezen, er word heel netjes geschreven en wat een concentratie hebben die kinderen. Ik heb echt genoten van even meekijken bij Wessel in de klas. Zo kun je jezelf toch een beetje meer inleven in de verhalen waar hij mee thuis komt.

Bij Casper was het een hele andere kijkles. Casper zit in de groep 3/4 dus ik was erg benieuwd hoe er les gegeven wordt in een gemengde groep. Op donderdag ging ik bij hem in de klas kijken en op donderdag bleek er ook nog een extra juf aanwezig te zijn. De klas werd dus opgesplitst en de groep 3 kinderen moesten in een andere ruimte gaan werken met woorden en taken. Later kwam de meester die normaal op de klas staat een toets afnemen. Wat ziet dat er schattig uit! Die kleine kindjes aan kleine tafels netjes in een rij achter elkaar. Ze waren allemaal heel geconcentreerd en stil hun toets aan het maken. Na de toets ging Casper nog even een weektaak maken aan de computer. Je kunt echt goed merken dat deze generatie in het computer tijdperk geboren zijn. Ze gaan vliegensvlug met de muis naar de goede opdrachten en tikken er snel op los op een toetsenbord. Wat een verschil met mij toen ik nog in groep 3 zat. Volgens mij was toen de computer net uitgevonden en werd toen nog niet op school gebruikt.

casper open schoolweek

Wat een mooie ervaring om een ochtend mee te kijken met je kind. Wat zie je ze dan toch groeien en veranderen in hun eigen ikjes. Het geeft me tegelijkertijd ook weer het besef dat de tijd veel te snel gaat. Echt veel te snel.

Liefs Linda klein

Hebben jullie ook een open schoolweek? Of organiseert jullie school iets anders om even te kunnen kijken hoe het in de klas is?

Ik sta onder de DOUCHE!!!!

Er zijn soms van die momenten in het leven van een moeder dat ze even rust wil.

Tenminste in mijn leven wel. De hele dag ben ik aanspreekbaar, wil ik naar alles luisteren, kan ik op alles antwoorden en weet ik (bijna) alles. Behalve op 1 momentje in de ochtend. Het momentje dat ik een poging doe rustig te douchen en me even op te laden voor een nieuwe dag. Heerlijk dat warme water op je lichaam en dan fris de dag beginnen. Na een rustige douche kan ik de hele wereld aan.

Ik bereid dit moment elke ochtend goed voor zodat ik zeker weet dat ik 5 minuten rustig boven kan douchen. De jongens zijn aangekleed, hebben gegeten, de tv staat op hun favoriete programma, en ik meld even heel duidelijk dat ik boven ben. Alleen als er echt iets is dan kun je naar boven komen, anders blijf je rustig beneden zitten.

Als ik op dat moment boven de was zou gaan opvouwen of een telefoontje moet plegen, of even een wasje op moet hangen dan blijft het wel 5, 10 of zelfs 20 minuten beneden rustig. Maar zodra die voelsprieten van die 2 jongens merken dat ik toe ben aan mijn 5 minuten oplaadtijd onder de douche dan wordt het anders.In die 5 kleine minuutjes krijg ik een regendouche van verhalen, vragen en gezeur over me heen.

Mama, waar is mijn boek?

Mama, Wessel deed mij slaan!

Mama, gisteren op school deed hij dit.

Mama, ik moet plassen!

Mama, mijn vinger doet pijn.

Mama, ik heb honger!

Mama, Casper zegt dat ik stom ben!

Mama, mama, MAMAAAAAAA?!?!

Het enige wat deze mama op dat moment gefrustreerd terug schreeuwt is: Ik versta je niet, ik sta onder de DOUCHE!!!!!

Heerlijk die 5 minuten rustgevende, stress loze, stille, douche. Morgen doe ik maar weer een nieuwe poging.

douche

Hebben jullie ook van die momentjes dat je even rust wilt maar het juist dan niet krijgt? Ik wil het heel graag weten!

Liefs Linda klein

#prematuurtjes deel 2: Leven in het ziekenhuis.

Vorige week schreef ik al dat November de maand is van het te vroeg geboren kind. Ik plaats elke week een blog over ons avontuur met onze prematuur geboren tweeling. In deel 1 schreef ik over de geboorte van onze tweeling. Vandaag blog ik over de weken in het ziekenhuis die we doorgebracht hebben om voor onze tweeling te zorgen.

prematuurtjes

Deel 2: Leven in het ziekenhuis.

Week 1 in het ziekenhuis

Onze tweeling werd met 32+3 dagen geboren. Voor hun termijn deden ze het boven verwachting goed. We mochten dus ook in het ziekenhuis blijven bij ons in de stad en hoefde niet naar een gespecialiseerd ziekenhuis verder weg. Voor mij betekende dit een stukje meer rust. Ik kon snel bij onze tweeling zijn want er zat 1 verdieping tussen.

Op de kamer waar ik na de keizersnee lag had ik 2 kleine schermpjes waar ik de hele dag onze jongens op kon volgen. Tenminste als het doek niet over hun couveuse lag. Onze jongens werden namelijk de eerste dagen in het donker gehouden. Dit werd gedaan om zoveel mogelijk rust te creëren en alle prikkels buiten te houden. Hoe minder prikkels, hoe meer rust, hoe meer ze konden groeien. Dat betekende voor ons ook dat we heel weinig met onze jongens mochten doen. Het was snel een luiertje verschonen en via de sonde eten geven en verder niks. Geen badje, niet knuffelen, geen kusje en ook geen kleertjes.

week 1 doek

Elke dag werden onze jongens in hun voetjes geprikt om hun bloedwaarden te controleren. Als ze namelijk te geel begonnen te zien dan moesten ze onder de lamp. Dat bloedprikken deed elke keer pijn in mijn hart. Vaak deden ze dit s’ ochtends en ik was er nooit bij maar ik kon het wel via het schermpje volgen. Ik heb dagen lopen janken als ik zag hoe ze uit zo’n piepklein voetje 5 druppeltjes bloed proberen te persen. Het duurde soms wel 5 minuten en ondertussen zag ik mijn kind krijsen. Huilend heb ik met mijn moeder en schoonmoeder aan de telefoon gezeten omdat ik het niet kon aanzien. Gelukkig daalde het geelzien net op tijd en hoefde er na een paar dagen niet meer geprikt te worden. Ook het infuusje mocht eruit want de antibiotica was aangeslagen en ze kregen voldoende vocht binnen.

wessel week 1

Week 2 in het ziekenhuis.

Ik moest toen de jongens 6 dagen oud waren naar huis. Vanaf week 2 konden wij dus iets minder naar onze jongens toe. Ik moest nog veel rusten en de ritjes ziekenhuis waren best zwaar.

Ik wilde wel zo vaak mogelijk als ik kon naar onze jongens, we besloten dus s’ ochtends rond 9 uur naar het ziekenhuis te rijden. We konden dan de voeding van 10 uur en 12 uur doen en gingen daarna weer naar huis zodat ik kon rusten. Rond 17 uur gingen we dan weer terug en deden de voeding van 18:00 en 20:00.

Vanaf de tweede week mochten we steeds meer verzorgen. We mochten onze kinderen uit de couveuse halen en via de sonde eten geven.

In de 2de week bereikte we de eerste mijlpaal. Casper kreeg zijn eerste badje. Het was heel erg wennen om het kleine mannetje in bad te doen. Ik kon het nog niet, maar mijn man gelukkig wel. Casper vond zijn eerste badje heerlijk.

casper 1ste badje

In de tweede week leerde we zelf hoe we de sensors op hun buik konden aansluiten. De verplegin keek dit altijd wel na, maar zo konden we de jongens zelf terugleggen en hoefde we niet op de verpleging te wachten. We raakte gewend aan alle piepjes en begonnen langzaamaan te genieten van onze jongens. We mochten knuffelen, konden ze kusjes geven en de eerste ( te grote) rompertjes gingen aan. Het doek op de couveuse was niet meer nodig en in de couveuse legden we onze eigen knuffeltjes. We begonnen ons echt papa en mama te voelen.

casper eten

Casper deed het in de 2de week boven verwachting goed en mocht het in een warmte bedje proberen. Voor het kleine ventje was het alleen toch te hard werken en hij kreeg het niet voor elkaar om zichzelf warm te houden. Hij werd dus weer snel in de couveuse gelegd.

Ondertussen was mijn borstvoeding goed op gang gekomen, ik liep dus elke dag met een diepvriestas met daarin flesjes afgekolfde melk naar het ziekenhuis. Voor mij was elke druppel borstvoeding goud waard. Het was voor mijn gevoel het belangrijkste wat ik voor mijn kinderen kon doen om ze te geven wat ze nodig hadden.

Week 3 in het ziekenhuis.

Vanaf week 3 konden we bijna alles zelf. Als we in het ziekenhuis aankwamen hadden we onze eigen routine en die begon altijd met het doorkijken van hun status en even bijpraten met de verpleegsters. We bespraken wanneer ze een dipje hadden gehad, hoeveel voeding en hoe het verder met ze ging. Eigenlijk heel raar dat je als ouders gaat vragen hoe het met je kinderen gaat. Het zou juist andersom moeten zijn.

In week 3 mochten onze jongens ook vaker in bad, werd de warmte in de couveuse afgebouwd en mochten ze af en toe samen in 1 couveuse liggen. We hoopten dat ze elkaar aanwezigheid konden voelen en daardoor ” gelukkiger” zouden zijn. Ze hadden 7 maanden samen in mijn buik gezeten, en ineens waren ze alleen in een glazen huisje.

samen in de couveuse

In week 3 begon ik ook met echt borstvoeding geven. Wat een gedoe was dat borstvoeding geven. Eerst het gordijn dichttrekken, rustig worden, weegschaal halen, baby loskoppelen van alle draadjes, baby wegen, gewicht noteren, baby proberen aan te leggen, hopen dat de baby wat gedronken heeft, baby weer wegen, gewicht weer noteren en kijken hoeveel hij zelf gedronken had, de rest van de hoeveelheid melk die hij nog moest hebben warm maken en dan konden we het laatste restje geven via afgekolfde melk. En dat X2.

Als je geluk had was het rustig, maar vaak zaten we met meerdere gezinnen allemaal in ons eigen hutje van dichtgeschoven gordijnen en werd de weegschaal van hutje naar hutje gereden. Regelmatig kwam er ook onaangekondigd een verpleegster binnen gevallen om te kijken hoe het met je ging terwijl je daar probeerde borstvoeding te geven. Ik sta er nu nog van te kijken dat het me gelukt is om iets te produceren want het was alles behalve borstvoedingvriendelijk.

Week 4 in het ziekenhuis.

Mijn man moest vanaf week 4 weer gaan werken. Ik mocht nog geen auto rijden van wegen mijn keizersnee, het werd dus allemaal compleet anders. Elke ochtend reed ik samen met mijn moeder of schoonmoeder naar het ziekenhuis. Degene die mij naar het ziekenhuis bracht kreeg ook mijn mans rol. Ik kon het natuurlijk niet allemaal alleen af en de verpleegsters hadden ook niet genoeg tijd om mij helemaal te kunnen helpen. Ik besloot toen dus om 1 van de oma’s een volledig afgekolfde voeding via een flesje te laten geven aan 1 van de jongens. De andere kon ik dan gewoon borstvoeding geven en de rest van de verzorging konden we dan samen doen.

Week 4 was ook de week van de mijlpalen. Wessel bereikte aan het begin van week 4 de 2 kilo! Dit werd natuurlijk gevierd met een diploma op zijn couveuse.

Casper mocht weer een poging wagen om in het gewone bedje te gaan. Dit ging meteen heel erg goed en hij kon zichzelf goed op temperatuur houden. Hij mocht ook van de monitor af en begon steeds beter bij mij te drinken.

Wessel mocht een paar dagen later ook in een gewoon bedje en ook hij deed het meteen erg goed. Hij moest nog wel even aan de monitor, hij was nog aan de lichte kant en liet af en toe een klein dipje zien. Toen hij geen dipjes meer liet zien mocht ook hij van de monitor af en was het gedaan met alle piepjes en belletjes.

2 bedjes

In week 4 begon ik ook met Rooming-in. Ik mocht in een aparte kamer de hele dag alleen voor onze jongens zorgen. Ik gaf dus alle voedingen alleen, verzorgde ze alleen en kon knuffelen wanneer ik wou. Zo kon ik ervaren hoe het zou zijn als de jongens thuis zouden komen en ik er echt helemaal alleen voor stond.

Digital StillCamera

De jongens waren inmiddels goed gegroeid, ze deden het heel erg goed en Casper was al een tijdje op het gewicht om mee naar huis te mogen. Wessel was dit nog net niet en we kregen te horen dat Casper op de zondag naar huis mocht. Als Wessel ook op die zondag 2200 gram had bereikt mocht hij mee, anders moest hij nog even blijven. Gelukkig woog hij die zondag 2210 gram. Ook Wessel mocht mee naar huis.

Na ruim 4 weken in het ziekenhuis, mocht onze tweeling die eigenlijk 36 weken zou zijn als ze nog in mijn buik hadden gezeten eindelijk naar huis. We trokken hun eerste ( te grote ) pakje ( mt. 50) aan wat ik al voor de bevalling had gekocht. Legde ze in hun veel te grote maxi-cosi’s die we opvulde met opgerolde handdoeken en reden vol trots naar huis. Nu waren we echt papa en mama, nu waren we een echt gezin.

naar huis

Volgende week schrijf ik over de eerste tijd thuis. De eerste week waar ik zo hoopte nog even een kraamtijd te hebben werd een week van ziekte voor mij. De weken daarna begon het gezoek naar het velen huilen van onze jongens en het moeilijke ritme wat maar niet leek te komen.

Jachtschotel

Heerlijke jachtschotel.

jachtschotel

Deze jachtschotel is een recept uit een lidl folder. Ik heb hem een paar keer gemaakt, en heb er zelf wat dingetjes bijgevoegd om het voor ons lekkerder te maken. Het maken van de schotel kost wel even tijd. ik ben ongeveer een uurtje bezig met het maken en hij moet dan nog 25 tot 30 minuten in de oven.  Ik maak de schotel vaak s’ morgens of de avond ervoor en zet hem in de koelkast. Ik hoef hem dan alleen nog maar af te bakken in de oven. Lekker makkelijk als je s’avonds weg moet maar overdag wel tijd hebt om de schotel vast te maken. Het is ook altijd heel fijn dat ik de keuken al opgeruimd heb als de schotel in de oven gaat. Ik heb na het eten alleen nog maar 1 schaal, borden en bestek.

Hieronder vind je het originele recept zoals hij in de folder stond. Alles dat dikgedrukt is zijn mijn tips.

nodig 2

Recept jachtschotel

nodig 1

Nodig:

750 g. kruimige aardappelen

olijfolie

750 g gehakt

300 g ui

5 tenen knoflook of knoflookpoeder

zak worteltjes

200 g zuurkool  ik pak altijd gekookte naturelzuurkool die in een plastic verpakking zit.

2 el tomatenpuree

400 ml kippenbouillon

300 ml slagroom

2 eierdooiers  van het overgebleven wit kun je een lekker eitje bakken 😉

zakje geraspte kaas

kruiden naar smaak, zoals zout, peper, koriander, paprikapoeder. Ik gebruik altijd een potje grill kruiden van de bbq. geeft net wat extra smaak aan het geheel.

pannen, vergiet, grote ovenschaal.

Stap 1.

koken

Schil de aardappelen en kook ze gaar. Giet ze af en laat ze goed uitstomen. Ondertussen bak je het gehakt rul. Ik voeg hier altijd de kruiden bij die ik lekker vind. In het orgineel staat dit niet, maar wij vinden het geheel dan een beetje flauw worden. Pel en snijd de knoflook en de ui klein. Snijd ook de wortelen in kleine stukjes.

Stap 2.

Als het gehakt rul gebakken is voeg je de wortelen, ui en knoflook toe. Bak het 5 minuten mee zonder dat het begint te kleuren.

Stap 3.

Meng de zuurkool ( eerst uit laten lekken ), tomatenpuree en de kippenbouillon erdoorheen en breng het aan de kook. Draai het vuur laag en laat het 20 minuten sudderen. Ik ruim nu altijd de keuken vast een gedeelte op.

Stap 4.

Voeg de slagroom toe en breng het geheel opnieuw aan de kook. Haal de pan van het vuur.

Stap 5.

Pak een vergiet en zet hem op de pan met de gekookte afgegoten aardappelen. Doe het gehaktmengsel in de vergiet en zeef al het vocht eruit. Het vocht gaat bij de aardappel en stamp de aardappels fijn. Het gehaktmengsel mag weer terug in de pan. Je zult zien dat het vocht rood/oranje kleurt door de tomatenpuree. Je aardappelpuree word dus ook een beetje rood/oranje.

Stap 6.

Voeg de eidooiers bij de aardappelpuree en roer het geheel tot een gladde puree.

Stap 7.

Vet de ovenschaal in met wat olie en leg er een laagje puree op. Verdeel daarover het gehaktmengsel. Bedek het mengsel met de overgebleven aardappelpuree en strooi er wat geraspte kaas over.

Stap 8.

Je schotel is nu klaar, je kunt hem in de koelkast bewaren voor de avond of volgende dag of je schuift hem in een voorverwarmde oven op 175 graden. In ongeveer 25 tot 30 minuten is je schotel klaar.

jachtschotel

De schotel is voor zeker 4 volwassen personen. Wij kunnen er altijd 2 keer goed van eten. Denk dus aan de kliekjes, en vries de overgebleven schotel in.

kliekjes

Smakelijk!

#Week 45 met een snufje liefde

week 45 logo

Maandag

De vakantie was weer voorbij en wat was het moeilijk om weer op tijd uit bed te moeten komen. Het is niet zo dat we normaal lang uitslapen want in de vakantie waren we meestal rond 7 uur beneden. Maar nu de wekker weer om 6:15 ging was het toch wel erg vroeg.

Aangekomen op school en de jongens in hun klassen afgezet was het tijd voor de 1ste vergadering van de sinterklaaswerkgroep. Met een klein groepje moeders hebben we vast het draaiboek besproken en zijn we begonnen met versieringen maken. Na een hele ochtend kadootjes plakken en mijters knippen vond ik het wel weer welletjes en besloten we volgende week weer verder te gaan. Er staat namelijk ook nog een huis op mij te wachten. Nou niet echt het huis, meer de rotzooi, was, troep en boodschappen. Thuis aangekomen ben ik dus nog even een uurtje als een wervelwind door mijn huis gegaan. Het was toch wat rommeliger dan normaal door die herfstvakantie.

S’ avonds heb ik heerlijke andijvie stampot met rookworst gekookt. Echt een feestmaal in dit seizoen. Lekker met ananas en gefrituurde uitjes.

week 45 andijvie

Dinsdag.

We moesten weer vroeg op weg naar Kentalis. Wessel heeft een spraak-taal stoornis en hij heeft 1 slecht oor. Met dit oor hoort hij 25 DB minder. Hij is licht slechthorend. We moesten weer voor een gehooronderzoek omdat we vermoedde dat Wessel in een rumoerige situatie zoals in de klas, buiten, gymzaal of als de tv aanstaat niet goed verstaat. Omdat we voor 9 uur al aanwezig moesten zijn en we in de spits rijden proberen we altijd voor 8 uur aan te rijden. Casper heb ik bij een vriendin ondergebracht die hem naar school bracht.

Ik zal later een blog maken over deze gehooronderzoeken en ons avontuur met het audiologisch centrum.

S’ middags ben ik samen met mijn moeder naar de kerstshow bij de intratuin gegaan. Even lekker kerstsfeer proeven.

week 45

Woensdag.

De woensdag begon op school met de luizencontroles. Na elke vakantie gaan een paar luizen-moeders de klassen langs om alle haren van de kinderen na te kijken. Ik ben luizenmoeder van de klas van Wessel. Gelukkig was alles schoon.

S’ avonds was het lady’s night bij de coppelmans. Samen met mijn moeder ben ik erheen gereden om te genieten van lekkere hapjes, te kijken naar leuke spulletjes en om nog meer kerstsfeer te proeven. We kregen een leuke goodiebag mee.

goodiebag week 45

Donderdag.

We moesten weer vroeg vertrekken naar kentalis. Vandaag was de laatste behandeling in het ambulatorium. Wessel is de afgelopen 8 weken elke donderdagochtend bij kentalis geweest om daar extra logopedie te krijgen. Hij vond het super leuk om te gaan, en erg jammer dat het alweer voorbij is.

Het was dus weer om 8 uur vertrekken.

week 45 kentalis

S’ middags weer boodschappen gedaan en op tijd gegeten. S’ avonds moesten we weer naar de zwemles.

Vrijdag

Mijn man en ik zijn nadat we de jongens in de klas gebracht hadden meteen doorgereden naar de stad. We zijn flink bezig geweest om de sinterklaascadeautjes in te slaan. We hebben heel wat winkels gezien en hebben bijna alles binnen wat we wilden hebben.

S’ middags hebben de jongens hele lieve uiltjes gemaakt. Heel simpel met een dennenappel en wat watten. Zo leuk, en ze kunnen alles zelf doen. Klik hier voor de DIY.

week 45 uiltjes

Zaterdag.

Het was weer tijd voor de markt dus gingen we met z’n 4en en het boodschappenwagentje de stad in. Eerst nog even de verkeerschaos door want op een druk kruispunt waren de verkeerslichten uitgevallen. je komt er dan achter dat niet iedereen meer weet wat de verkeersregels zijn en het ging een paar keer bijna fout met al die auto’s die proberen over te steken.

Op de markt wel weer veel fruit en groeten kunnen kopen voor een goeie prijs. Ik was maar € 9,- kwijt voor al mijn fruit en groente. En dan heb ik 5 kilo appels, 6 kaki’s, 12 bananen, 1 kilo paprika’s, een zak met mandarijntjes en een zak peren.

week 45 markt

Zondag.

We hebben de ochtend lekker rustig aan kunnen doen. Heerlijk ontbeten, filmpje gekeken in de pyjama en de jongens hebben een uur in bad gezeten. Rond 14.00 uur zijn we naar mijn oma gegaan, ze is 86 jaar geworden. Het was een gezellige middag waarbij ik weer met veel familie leden heb kunnen kletsen.

op weg naar oma

Komende week heb ik een iets minder drukke week. Op maandag staat er weer een sint vergadering gepland en natuurlijk weer logopedie en zwemles.

Ik wens je een hele fijne week!

Creatief met kids: Dennenappel uiltjes

Mijn 2 jongens hebben hele lieve uiltjes gemaakt. Heel simpel, goedkoop en kinderen kunnen alles zelf doen.

Omdat ze alles zelf kunnen maken ziet het oogje van 1 van de uiltjes ook een beetje raar eruit. Dat is juist het leuke eraan, alles is zelfgemaakt door de jongens, het hoeft zeker niet perfect te zijn.

Dennenappel uiltjes

DIY: Dennenappel uiltjes.

Nodig:

1 grote dennenappel

Gekleurd papier

Watten

Doorzichtige lijm

Schaar en stift

nodig

Stap 1.

Haal de watten een beetje uit elkaar en duw ze in de dennenappel.

uiltjes

Stap 2.

Knip 2 vleugels en 1 snavel uit. Teken op een wit blaadje 2 rondjes voor de ogen.

uiltjes

Stap 3.

Plak de vleugeltjes, snavel en oogjes op de dennenappel met de doorzichtige lijm.

uiltjes

Klaar zijn de vrolijke uiltjes!

Zet ze in een boom, op takken of hang ze aan een touwtje.

uiltjes

Soms zijn buren zo frustrerend.

Ik woon al 10 jaar in een gewoon rijtjeshuis in een gewone rustige straat, er wonen hier bijna alleen maar leuke mensen. Buren waar je geen last van hebt, die niet zeuren, die je gewoon goedendag zeggen, gewoon een gezellig buurtje.

Behalve de buurman 2 deuren verder. Een man van onze leeftijd die 5 jaar geleden nog een vriendin, thuiswonende kinderen en een kat had. Maar zijn liefde voor die vrouw was op en dus wilde hij uit elkaar, dus vrouw en kinderen moesten vertrekken. Ook de kat werd een paar maanden later niet meer terug gezien en was ineens verdwenen.

Sindsdien is het alleen maar gezeur met die buurman. De kinderen lachen te hard, de kinderen huilen te veel en het meeste gezeur hoor ik toch wel over onze kat.

Vorig jaar kwam hij ineens aan de deur. Onze kat zou bij hem op het dak van zijn auto krassen hebben veroorzaakt. Nou ontken ik niet dat onze kat weleens op onze auto zit dus het kan zijn dat hij ook op zijn auto zit. Maar toen ik de krassen ging bekijken bleek onze kat een echte kunstenaar. Als dat krassen van een kat waren dan geef ik hem meteen op voor de kunstacademie want er waren mooie rondjes, streepjes en kruisjes gekrast. Een paar van de krassen konden nog wel van een poezenpootje zijn, maar het meeste echt niet. Daarbij heeft onze kat geen handtekening erbij gezet, het zou dus ook van een andere kat, takje of een vogeltje kunnen zijn. Maar goed, de buurman was er heilig van overtuigd dat het onze kat en niet een buurkat was terwijl er 10 katten in de straat rondlopen.

Er werden foto’s gemaakt, papieren ingevuld en alles werd netjes opgestuurd naar de verzekering. De buurman liet een offerte maken hoeveel het zou kosten om zijn auto te laten poetsen zodat de krasjes weg zouden gaan. Het zou 100 euro kosten en dus kreeg de buurman van de verzekering 100 euro. De buurman liet NIET zijn auto poetsen, maar verkocht zijn auto 1 maand later om een motor en een andere auto te kopen.

De rest van het jaar heb ik de buurman niet meer gehoord over onze kat.

Tot gisteren. De buurman kwam precies 1 jaar later weer aan de deur. Hij wist zeker dat onze kat op zijn auto krasjes had gemaakt. Hij zou wel een foto maken om mij te overtuigen want ik kwam natuurlijk met de argumenten van de andere katten, de vogeltjes, takken, kinderen, blaadjes, eikeltjes, eekhoorntjes. En vervolgens riep ik hem nog na dat ik onze kat zeker niet binnen hield, de verzekering niet inschakel en benieuwd was wanneer hij zijn auto weer zou gaan verkopen.

dotje

Buren…..sommige mensen moeten in een hutje op de hei gaan wonen als ze geen last willen hebben van de rest van de wereld.

Excuses voor mijn gefrustreerde blog, normaal ben ik een heel rustig, positief iemand. Nu even niet.

#Prematuurtjes deel 1: geboorte van onze prematuurtjes

November is de maand van het te vroeg geboren kind. Op 17 november is het wereld prematuren dag. Ik zal de komende weken een blog posten over onze prematuurtjes die al bijna 7 jaar worden. Het waren 7 jaren van blijdschap, tranen, zorgen en ervaringen.

prematuurtjes

Deel 1: De geboorte van onze prematuurtjes.

De geboorte van onze tweeling begon heel onverwachts op een dinsdagmiddag toen ik 32+2 weken zwanger was. De hele middag had ik elke 10 min een trekkend gevoel in mijn buik. De jongens waren ook heel onrustig want hun hoofdjes, handjes en voetjes duwden soms zo hard tegen mijn buik dat je grote bewegende bulten zag op mijn buik. Echt pijn had ik niet dus ik had nooit verwacht dat ik al bezig was met weeën en gooide het maar gewoon op harde buiken. Mijn man was ondertussen thuis gekomen van zijn werk en zei dat ik voor de zekerheid maar even moest bellen met het ziekenhuis. Ik belde het ziekenhuis op en vertelde over mijn krampjes die elke 10 minuten aanwezig waren. Echt ongerust maakte ik mezelf niet, een bevalling hoort pijn te doen en ik kon het goed verdragen. Het ziekenhuis liet me voor de zekerheid maar even komen.

Op weg naar het ziekenhuis grapte ik nog dat ik zo wel 10 bevallingen kan doen, en ook in de lift en in de gangen van het ziekenhuis lachte we erom dat ik misschien wel aan het bevallen was en nog vrolijk rondhuppelde. Aangekomen bij de verloskamers werd er een ctg band om mijn buik geplaatst. Daar was inderdaad weeën activiteit te zien. Het gekke was alleen dat ik nog zo vrolijk was en absoluut geen pijn had, het zou dus gewoon nog loos alarm zijn. De verloskundige wilde na een half uur toch even kijken of ik geen ontsluiting had en een echo maken. Ze nam nog gezellig wat artsen in opleiding mee omdat ik een tweeling in mijn buik had en dat komt natuurlijk iets minder vaak voor. Op de echo zag alles er goed uit. De jongens bewogen mooi, genoeg vruchtwater, en degene voor de uitgang lag nog steeds in stuit. Geen reden om ons zorgen te maken.

De verloskundige ging even kijken of ik geen ontsluiting had, ze verwachte niks, maar ja, beter het zekere voor het onzekere. Vanaf toen was het dus paniek. Het gezicht van de verloskundige betrok en ze riep ” je hebt 5 cm ontsluiting”. Zowel mijn man als ik schrokken en ik riep dat ik helemaal geen pijn had. Ik kon dus echt niet aan het bevallen zijn, dat hoort pijn te doen.

Vanaf dat moment ging alles in stroomversnelling. Voor ik het wist kwam de verpleegkundige met de weeën remmers en de longrijpingsspuiten. Ik kreeg een infuus en die ctg banden bleven om mijn buik. De verloskundige probeerde me nog gerust te stellen door te zeggen dat ze laatst nog iemand met 5 cm hadden weten te stoppen. Helaas bleven de krampen doorgaan, die wel iets vervelender waren maar ik nog steeds heel goed kon hebben. Ik belde mijn moeder op om te zeggen dat mijn ziekenhuistas thuis stond en ik in het ziekenhuis lag omdat ik weeën had. Ze kwam meteen met tas en al naar het ziekenhuis en is gebleven. De andere opa’s en oma’s kreeg ik met heel veel moeite te pakken ( het was carnaval) om te vertellen wat er aan de hand was.

Na ongeveer 1 uur kwam de verloskundige kijken of mijn ontsluiting gestopt was. Helaas zat ik toen al op 7 cm, de weeën remmers werkte dus niet. Het ging allemaal veel te snel. Er werd opnieuw een echo gemaakt omdat het er echt naar uit zag dat de jongens die avond zouden komen. Het probleem was alleen dat de voorste in stuit lag en de tweede juist goed. Hun hoofdjes lagen dus in elkaar en er was een grote kans dat de eerste met z’n kin en hoofdje de andere mee naar beneden trok. Het was dus een gevaarlijke situatie om op natuurlijke manier te bevallen. De verloskundige hoopte erop dat ze toch los zouden komen omdat ze zo klein waren en netjes langs elkaar heen zouden gaan met hun hoofdjes. Het was dus afwachten hoe alles zou verlopen.

Weer een uurtje later werd er opnieuw gekeken naar mijn ontsluiting, helaas bleek hij nog steeds niet gestopt te zijn en zat ik  al op 8 cm. Het zou niet lang meer duren en de kamer werd voorbereid op mijn bevalling. De verloskundige zweerde bijna dat de jongens nog in haar dienst geboren zouden worden. Ik was ondertussen gaan lopen met mijn infuuspaal. De weeën waren nog steeds niet heel pijnlijk, maar wel vervelend. Ik kon ze alleen opvangen als ik ging  ” dansen” aan mijn infuuspaal.

Het was ondertussen al 23.00 geworden en ineens werden mijn weeën minder. De verloskundige kwam nog maar eens kijken naar mijn ontsluiting en ik bleek nog steeds op die 8 cm te zitten. Heel fijn dat die weeën remmers begonnen te werken, maar nu was het wel te laat. De rest van de avond en nacht bleef het bij die 8 cm en afnemende weeën.

Halverwege de nacht werd ik overgeplaatst naar een andere verloskamer die dicht bij de ruimte was waar de couveuse stond en toen ik die ruimte instapte kwam het besef pas bij mij. Ik zou bevallen van 2 hele kleine kindjes die het mogelijk niet halen. Dat kan gewoon niet gebeuren. Even was er paniek, maar als snel wist ik dat er geen weg meer terug was. Hoe ik de rest van de nacht ben doorgekomen weet ik ook niet meer, voor mijn gevoel is alles binnen 3 uur gebeurt.

Het was ondertussen alweer licht aan het worden en om 9 uur kwam de gynacoloog. Ik was 32+3 weken zwanger en 18 uur aan het bevallen. De situatie werd nu toch te gevaarlijk, het duurde te lang en op de echo’s was goed te zien dat de 2 jongens in elkaar haakte. Als mijn vliezen nu zouden breken zou ik grote kans hebben dat 1 van de 2 of allebei het niet zouden gaan halen. Ik werd dus klaar gemaakt voor een keizersnee. De verpleegkundige kwam langs en vroeg wat ik graag wilde. Moest mijn man bij mij blijven of met de kinderen mee, mocht de rest van de familie de kinderen eerst zien als ik. Allemaal vragen waar ik nog nooit over nagedacht had en ik antwoorde heel erg op mijn gevoel. Mijn man MOEST van mij met de kinderen mee, en onze familie mocht de kinderen eerder zien dan ik.

Ik werd naar de OK gebracht en kreeg mijn ruggenprik. Mijn man werd bij mijn hoofd neergezet in een blauwe overal en om 10:45 werd onze 1ste zoon Casper geboren, ik was zo blij dat ik hem hoorde huilen en ging zelf mee huilen. Ik was moeder geworden. Om 10:46 werd onze 2de zoon Wessel geboren, en ook die begon meteen te huilen.

Mijn 2 jongens werden meteen door de artsen meegenomen om zuurstof te krijgen en infuusjes. Mijn man werd ook meteen meegenomen want ik stond erop dat hij goed oplette dat ze de kinderen niet door elkaar haalde. Ze kregen dus ook al snel hun bandjes om met daarop Baby A en Baby B. Wessel werd meteen in de couveuse gelegd, maar ik mocht heel even naar Casper kijken toen ze hem bij mijn gezicht hielden. Daarna verdwenen zowel mijn man als kinderen en werd mijn buik gehecht.

Vanaf dat moment was ik helemaal uitgeput, ik was moe, had het koud en kon voor mijn gevoel alleen maar slapen. Ik werd naar de verkoever kamer gereden en kon alleen maar trillen. Er werd warme lucht langs mijn lichaam geblazen en ik had geen idee hoe lang ik daar al was en hoelaat het was. Na een tijdje werd ik opgehaald door de verpleegkundige en naar de verloskamer gereden. In de lift vertelde ze mij dat alles goed met de jongens was. Ze ademde zelf en ze hadden een mooi gewicht. In de gang kwam ik mijn familie tegen en ze zeiden dat de jongens prachtig waren. Voor mij het echte teken dat alles echt goed met ze was. Op de kamer werd ik gewassen en ongeveer 3 uur nadat mijn kinderen geboren waren werd ik naar beneden gebracht. Ik mocht voor het eerst mijn kinderen gaan opzoeken in hun glazen huisjes. Bij het zien van mijn kleine jongetjes in die grote couveuse krijg ik nu nog de tranen in mijn ogen. Wat waren ze klein, wat hadden ze veel draadjes op hun lichaam en wat wilde ik ze graag bij mij hebben. Natuurlijk mocht dit niet, ze waren veel te klein. Na 20 minuutjes werd ik weer naar de kamer gebracht waar mijn familie wachtte. Ze feliciteerde ons en even later werd ik alleen gelaten om te rusten.

Die avond rond 7 uur werd ik weer naar beneden gebracht en mocht ik 8 uur na de geboorte van onze jongens voor het eerst Casper in mijn armen houden. Nu was ik echt moeder, ik had mijn eigen zoon vast, een prachtig moment dat helaas maar 5 minuten duurde. Buiten de couveuse was het voor deze 2 mannetjes veel te koud, ze moesten groeien en vechten voor hun leven.

Wessel was de kleinste van de 2 en mocht nog niet de couveuse uit. Ik kon hem zachtjes “aaien” door de gaten van de couveuse. Ik zag dat hij echt aan het overleven was, want ook al ademde hij zelfstandig, hij was nog veel te klein en te jong om buiten mijn buik te kunnen leven. Uit de couveuse gehaald worden koste hem veel te veel energie, en die energie had hij nodig om te leven.

Ik zal die mooie woensdag in februari nooit vergeten. Het was de woensdag dat ik moeder werd van 2 prachtige prematuurjes.

Casper 2060 gram

Casper

Wessel 1710 gram

Wessel

Volgende week zal ik over ons avontuur in het ziekenhuis bloggen. Een avontuur met up’s en down’s, met veel tranen, maar ook bijzondere mijlpalen.

Als je meer wilt lezen over prematuurtjes dan is de site kleine kanjers een duidelijke website waar veel verteld wordt over prematuurtjes.