RSS Feed

Tagarchief: maand van het te vroeg geboren kind

#Prematuurtjes deel 1: geboorte van onze prematuurtjes

November is de maand van het te vroeg geboren kind. Op 17 november is het wereld prematuren dag. Ik zal de komende weken een blog posten over onze prematuurtjes die al bijna 7 jaar worden. Het waren 7 jaren van blijdschap, tranen, zorgen en ervaringen.

prematuurtjes

Deel 1: De geboorte van onze prematuurtjes.

De geboorte van onze tweeling begon heel onverwachts op een dinsdagmiddag toen ik 32+2 weken zwanger was. De hele middag had ik elke 10 min een trekkend gevoel in mijn buik. De jongens waren ook heel onrustig want hun hoofdjes, handjes en voetjes duwden soms zo hard tegen mijn buik dat je grote bewegende bulten zag op mijn buik. Echt pijn had ik niet dus ik had nooit verwacht dat ik al bezig was met weeën en gooide het maar gewoon op harde buiken. Mijn man was ondertussen thuis gekomen van zijn werk en zei dat ik voor de zekerheid maar even moest bellen met het ziekenhuis. Ik belde het ziekenhuis op en vertelde over mijn krampjes die elke 10 minuten aanwezig waren. Echt ongerust maakte ik mezelf niet, een bevalling hoort pijn te doen en ik kon het goed verdragen. Het ziekenhuis liet me voor de zekerheid maar even komen.

Op weg naar het ziekenhuis grapte ik nog dat ik zo wel 10 bevallingen kan doen, en ook in de lift en in de gangen van het ziekenhuis lachte we erom dat ik misschien wel aan het bevallen was en nog vrolijk rondhuppelde. Aangekomen bij de verloskamers werd er een ctg band om mijn buik geplaatst. Daar was inderdaad weeën activiteit te zien. Het gekke was alleen dat ik nog zo vrolijk was en absoluut geen pijn had, het zou dus gewoon nog loos alarm zijn. De verloskundige wilde na een half uur toch even kijken of ik geen ontsluiting had en een echo maken. Ze nam nog gezellig wat artsen in opleiding mee omdat ik een tweeling in mijn buik had en dat komt natuurlijk iets minder vaak voor. Op de echo zag alles er goed uit. De jongens bewogen mooi, genoeg vruchtwater, en degene voor de uitgang lag nog steeds in stuit. Geen reden om ons zorgen te maken.

De verloskundige ging even kijken of ik geen ontsluiting had, ze verwachte niks, maar ja, beter het zekere voor het onzekere. Vanaf toen was het dus paniek. Het gezicht van de verloskundige betrok en ze riep ” je hebt 5 cm ontsluiting”. Zowel mijn man als ik schrokken en ik riep dat ik helemaal geen pijn had. Ik kon dus echt niet aan het bevallen zijn, dat hoort pijn te doen.

Vanaf dat moment ging alles in stroomversnelling. Voor ik het wist kwam de verpleegkundige met de weeën remmers en de longrijpingsspuiten. Ik kreeg een infuus en die ctg banden bleven om mijn buik. De verloskundige probeerde me nog gerust te stellen door te zeggen dat ze laatst nog iemand met 5 cm hadden weten te stoppen. Helaas bleven de krampen doorgaan, die wel iets vervelender waren maar ik nog steeds heel goed kon hebben. Ik belde mijn moeder op om te zeggen dat mijn ziekenhuistas thuis stond en ik in het ziekenhuis lag omdat ik weeën had. Ze kwam meteen met tas en al naar het ziekenhuis en is gebleven. De andere opa’s en oma’s kreeg ik met heel veel moeite te pakken ( het was carnaval) om te vertellen wat er aan de hand was.

Na ongeveer 1 uur kwam de verloskundige kijken of mijn ontsluiting gestopt was. Helaas zat ik toen al op 7 cm, de weeën remmers werkte dus niet. Het ging allemaal veel te snel. Er werd opnieuw een echo gemaakt omdat het er echt naar uit zag dat de jongens die avond zouden komen. Het probleem was alleen dat de voorste in stuit lag en de tweede juist goed. Hun hoofdjes lagen dus in elkaar en er was een grote kans dat de eerste met z’n kin en hoofdje de andere mee naar beneden trok. Het was dus een gevaarlijke situatie om op natuurlijke manier te bevallen. De verloskundige hoopte erop dat ze toch los zouden komen omdat ze zo klein waren en netjes langs elkaar heen zouden gaan met hun hoofdjes. Het was dus afwachten hoe alles zou verlopen.

Weer een uurtje later werd er opnieuw gekeken naar mijn ontsluiting, helaas bleek hij nog steeds niet gestopt te zijn en zat ik  al op 8 cm. Het zou niet lang meer duren en de kamer werd voorbereid op mijn bevalling. De verloskundige zweerde bijna dat de jongens nog in haar dienst geboren zouden worden. Ik was ondertussen gaan lopen met mijn infuuspaal. De weeën waren nog steeds niet heel pijnlijk, maar wel vervelend. Ik kon ze alleen opvangen als ik ging  ” dansen” aan mijn infuuspaal.

Het was ondertussen al 23.00 geworden en ineens werden mijn weeën minder. De verloskundige kwam nog maar eens kijken naar mijn ontsluiting en ik bleek nog steeds op die 8 cm te zitten. Heel fijn dat die weeën remmers begonnen te werken, maar nu was het wel te laat. De rest van de avond en nacht bleef het bij die 8 cm en afnemende weeën.

Halverwege de nacht werd ik overgeplaatst naar een andere verloskamer die dicht bij de ruimte was waar de couveuse stond en toen ik die ruimte instapte kwam het besef pas bij mij. Ik zou bevallen van 2 hele kleine kindjes die het mogelijk niet halen. Dat kan gewoon niet gebeuren. Even was er paniek, maar als snel wist ik dat er geen weg meer terug was. Hoe ik de rest van de nacht ben doorgekomen weet ik ook niet meer, voor mijn gevoel is alles binnen 3 uur gebeurt.

Het was ondertussen alweer licht aan het worden en om 9 uur kwam de gynacoloog. Ik was 32+3 weken zwanger en 18 uur aan het bevallen. De situatie werd nu toch te gevaarlijk, het duurde te lang en op de echo’s was goed te zien dat de 2 jongens in elkaar haakte. Als mijn vliezen nu zouden breken zou ik grote kans hebben dat 1 van de 2 of allebei het niet zouden gaan halen. Ik werd dus klaar gemaakt voor een keizersnee. De verpleegkundige kwam langs en vroeg wat ik graag wilde. Moest mijn man bij mij blijven of met de kinderen mee, mocht de rest van de familie de kinderen eerst zien als ik. Allemaal vragen waar ik nog nooit over nagedacht had en ik antwoorde heel erg op mijn gevoel. Mijn man MOEST van mij met de kinderen mee, en onze familie mocht de kinderen eerder zien dan ik.

Ik werd naar de OK gebracht en kreeg mijn ruggenprik. Mijn man werd bij mijn hoofd neergezet in een blauwe overal en om 10:45 werd onze 1ste zoon Casper geboren, ik was zo blij dat ik hem hoorde huilen en ging zelf mee huilen. Ik was moeder geworden. Om 10:46 werd onze 2de zoon Wessel geboren, en ook die begon meteen te huilen.

Mijn 2 jongens werden meteen door de artsen meegenomen om zuurstof te krijgen en infuusjes. Mijn man werd ook meteen meegenomen want ik stond erop dat hij goed oplette dat ze de kinderen niet door elkaar haalde. Ze kregen dus ook al snel hun bandjes om met daarop Baby A en Baby B. Wessel werd meteen in de couveuse gelegd, maar ik mocht heel even naar Casper kijken toen ze hem bij mijn gezicht hielden. Daarna verdwenen zowel mijn man als kinderen en werd mijn buik gehecht.

Vanaf dat moment was ik helemaal uitgeput, ik was moe, had het koud en kon voor mijn gevoel alleen maar slapen. Ik werd naar de verkoever kamer gereden en kon alleen maar trillen. Er werd warme lucht langs mijn lichaam geblazen en ik had geen idee hoe lang ik daar al was en hoelaat het was. Na een tijdje werd ik opgehaald door de verpleegkundige en naar de verloskamer gereden. In de lift vertelde ze mij dat alles goed met de jongens was. Ze ademde zelf en ze hadden een mooi gewicht. In de gang kwam ik mijn familie tegen en ze zeiden dat de jongens prachtig waren. Voor mij het echte teken dat alles echt goed met ze was. Op de kamer werd ik gewassen en ongeveer 3 uur nadat mijn kinderen geboren waren werd ik naar beneden gebracht. Ik mocht voor het eerst mijn kinderen gaan opzoeken in hun glazen huisjes. Bij het zien van mijn kleine jongetjes in die grote couveuse krijg ik nu nog de tranen in mijn ogen. Wat waren ze klein, wat hadden ze veel draadjes op hun lichaam en wat wilde ik ze graag bij mij hebben. Natuurlijk mocht dit niet, ze waren veel te klein. Na 20 minuutjes werd ik weer naar de kamer gebracht waar mijn familie wachtte. Ze feliciteerde ons en even later werd ik alleen gelaten om te rusten.

Die avond rond 7 uur werd ik weer naar beneden gebracht en mocht ik 8 uur na de geboorte van onze jongens voor het eerst Casper in mijn armen houden. Nu was ik echt moeder, ik had mijn eigen zoon vast, een prachtig moment dat helaas maar 5 minuten duurde. Buiten de couveuse was het voor deze 2 mannetjes veel te koud, ze moesten groeien en vechten voor hun leven.

Wessel was de kleinste van de 2 en mocht nog niet de couveuse uit. Ik kon hem zachtjes “aaien” door de gaten van de couveuse. Ik zag dat hij echt aan het overleven was, want ook al ademde hij zelfstandig, hij was nog veel te klein en te jong om buiten mijn buik te kunnen leven. Uit de couveuse gehaald worden koste hem veel te veel energie, en die energie had hij nodig om te leven.

Ik zal die mooie woensdag in februari nooit vergeten. Het was de woensdag dat ik moeder werd van 2 prachtige prematuurjes.

Casper 2060 gram

Casper

Wessel 1710 gram

Wessel

Volgende week zal ik over ons avontuur in het ziekenhuis bloggen. Een avontuur met up’s en down’s, met veel tranen, maar ook bijzondere mijlpalen.

Als je meer wilt lezen over prematuurtjes dan is de site kleine kanjers een duidelijke website waar veel verteld wordt over prematuurtjes.