RSS Feed

Tagarchief: prematuur

Wereldprematurendag.

Kleine-sokjes-grootse-dromen

Het is vandaag wereldprematurendag.

Ik wil vandaag even aandacht hieraan besteden.

De geboorte van je kindje is een hele gebeurtenis die invloed heeft op de rest van je leven, de geboorte van je prematurenkindje is ook een hele gebeurtenis, en heeft een nog grotere impact op de rest van je leven.

De eerste tijd zweef je tussen angst en blijdschap. Overleefd je kindje het wel, houdt je kindje er iets aan over? Allemaal gedachten die de eerste dagen door je hoofd gaan.

Je kraamtijd is anders, je leven is anders, je gevoelens zijn anders.

Op tijd geboren worden en beginnen aan een nieuw leven is voor 1 op de 10 kinderen niet vanzelfsprekend, al bij de geboorte moeten ze gaan vechten om te overleven.

Ook ik ben moeder van 2 prematuurtjes. Onze prematuurtjes zijn met 32+3 geboren. een heftige tijd waar ik nu soms nog emotioneel mee in de knoop zit. Je verwacht het niet, het is zo onverwacht, maar het blijft je hele leven bij je.

De afgelopen weken heb ik gepost over ons avontuur met onze prematuurtjes, deze week volgt deel 3.

Als je ons verhaal over de geboorte en het leven in het ziekenhuis klik op de linken.

17 november, wereldprematurendag.

#prematuurtjes deel 2: Leven in het ziekenhuis.

Vorige week schreef ik al dat November de maand is van het te vroeg geboren kind. Ik plaats elke week een blog over ons avontuur met onze prematuur geboren tweeling. In deel 1 schreef ik over de geboorte van onze tweeling. Vandaag blog ik over de weken in het ziekenhuis die we doorgebracht hebben om voor onze tweeling te zorgen.

prematuurtjes

Deel 2: Leven in het ziekenhuis.

Week 1 in het ziekenhuis

Onze tweeling werd met 32+3 dagen geboren. Voor hun termijn deden ze het boven verwachting goed. We mochten dus ook in het ziekenhuis blijven bij ons in de stad en hoefde niet naar een gespecialiseerd ziekenhuis verder weg. Voor mij betekende dit een stukje meer rust. Ik kon snel bij onze tweeling zijn want er zat 1 verdieping tussen.

Op de kamer waar ik na de keizersnee lag had ik 2 kleine schermpjes waar ik de hele dag onze jongens op kon volgen. Tenminste als het doek niet over hun couveuse lag. Onze jongens werden namelijk de eerste dagen in het donker gehouden. Dit werd gedaan om zoveel mogelijk rust te creëren en alle prikkels buiten te houden. Hoe minder prikkels, hoe meer rust, hoe meer ze konden groeien. Dat betekende voor ons ook dat we heel weinig met onze jongens mochten doen. Het was snel een luiertje verschonen en via de sonde eten geven en verder niks. Geen badje, niet knuffelen, geen kusje en ook geen kleertjes.

week 1 doek

Elke dag werden onze jongens in hun voetjes geprikt om hun bloedwaarden te controleren. Als ze namelijk te geel begonnen te zien dan moesten ze onder de lamp. Dat bloedprikken deed elke keer pijn in mijn hart. Vaak deden ze dit s’ ochtends en ik was er nooit bij maar ik kon het wel via het schermpje volgen. Ik heb dagen lopen janken als ik zag hoe ze uit zo’n piepklein voetje 5 druppeltjes bloed proberen te persen. Het duurde soms wel 5 minuten en ondertussen zag ik mijn kind krijsen. Huilend heb ik met mijn moeder en schoonmoeder aan de telefoon gezeten omdat ik het niet kon aanzien. Gelukkig daalde het geelzien net op tijd en hoefde er na een paar dagen niet meer geprikt te worden. Ook het infuusje mocht eruit want de antibiotica was aangeslagen en ze kregen voldoende vocht binnen.

wessel week 1

Week 2 in het ziekenhuis.

Ik moest toen de jongens 6 dagen oud waren naar huis. Vanaf week 2 konden wij dus iets minder naar onze jongens toe. Ik moest nog veel rusten en de ritjes ziekenhuis waren best zwaar.

Ik wilde wel zo vaak mogelijk als ik kon naar onze jongens, we besloten dus s’ ochtends rond 9 uur naar het ziekenhuis te rijden. We konden dan de voeding van 10 uur en 12 uur doen en gingen daarna weer naar huis zodat ik kon rusten. Rond 17 uur gingen we dan weer terug en deden de voeding van 18:00 en 20:00.

Vanaf de tweede week mochten we steeds meer verzorgen. We mochten onze kinderen uit de couveuse halen en via de sonde eten geven.

In de 2de week bereikte we de eerste mijlpaal. Casper kreeg zijn eerste badje. Het was heel erg wennen om het kleine mannetje in bad te doen. Ik kon het nog niet, maar mijn man gelukkig wel. Casper vond zijn eerste badje heerlijk.

casper 1ste badje

In de tweede week leerde we zelf hoe we de sensors op hun buik konden aansluiten. De verplegin keek dit altijd wel na, maar zo konden we de jongens zelf terugleggen en hoefde we niet op de verpleging te wachten. We raakte gewend aan alle piepjes en begonnen langzaamaan te genieten van onze jongens. We mochten knuffelen, konden ze kusjes geven en de eerste ( te grote) rompertjes gingen aan. Het doek op de couveuse was niet meer nodig en in de couveuse legden we onze eigen knuffeltjes. We begonnen ons echt papa en mama te voelen.

casper eten

Casper deed het in de 2de week boven verwachting goed en mocht het in een warmte bedje proberen. Voor het kleine ventje was het alleen toch te hard werken en hij kreeg het niet voor elkaar om zichzelf warm te houden. Hij werd dus weer snel in de couveuse gelegd.

Ondertussen was mijn borstvoeding goed op gang gekomen, ik liep dus elke dag met een diepvriestas met daarin flesjes afgekolfde melk naar het ziekenhuis. Voor mij was elke druppel borstvoeding goud waard. Het was voor mijn gevoel het belangrijkste wat ik voor mijn kinderen kon doen om ze te geven wat ze nodig hadden.

Week 3 in het ziekenhuis.

Vanaf week 3 konden we bijna alles zelf. Als we in het ziekenhuis aankwamen hadden we onze eigen routine en die begon altijd met het doorkijken van hun status en even bijpraten met de verpleegsters. We bespraken wanneer ze een dipje hadden gehad, hoeveel voeding en hoe het verder met ze ging. Eigenlijk heel raar dat je als ouders gaat vragen hoe het met je kinderen gaat. Het zou juist andersom moeten zijn.

In week 3 mochten onze jongens ook vaker in bad, werd de warmte in de couveuse afgebouwd en mochten ze af en toe samen in 1 couveuse liggen. We hoopten dat ze elkaar aanwezigheid konden voelen en daardoor ” gelukkiger” zouden zijn. Ze hadden 7 maanden samen in mijn buik gezeten, en ineens waren ze alleen in een glazen huisje.

samen in de couveuse

In week 3 begon ik ook met echt borstvoeding geven. Wat een gedoe was dat borstvoeding geven. Eerst het gordijn dichttrekken, rustig worden, weegschaal halen, baby loskoppelen van alle draadjes, baby wegen, gewicht noteren, baby proberen aan te leggen, hopen dat de baby wat gedronken heeft, baby weer wegen, gewicht weer noteren en kijken hoeveel hij zelf gedronken had, de rest van de hoeveelheid melk die hij nog moest hebben warm maken en dan konden we het laatste restje geven via afgekolfde melk. En dat X2.

Als je geluk had was het rustig, maar vaak zaten we met meerdere gezinnen allemaal in ons eigen hutje van dichtgeschoven gordijnen en werd de weegschaal van hutje naar hutje gereden. Regelmatig kwam er ook onaangekondigd een verpleegster binnen gevallen om te kijken hoe het met je ging terwijl je daar probeerde borstvoeding te geven. Ik sta er nu nog van te kijken dat het me gelukt is om iets te produceren want het was alles behalve borstvoedingvriendelijk.

Week 4 in het ziekenhuis.

Mijn man moest vanaf week 4 weer gaan werken. Ik mocht nog geen auto rijden van wegen mijn keizersnee, het werd dus allemaal compleet anders. Elke ochtend reed ik samen met mijn moeder of schoonmoeder naar het ziekenhuis. Degene die mij naar het ziekenhuis bracht kreeg ook mijn mans rol. Ik kon het natuurlijk niet allemaal alleen af en de verpleegsters hadden ook niet genoeg tijd om mij helemaal te kunnen helpen. Ik besloot toen dus om 1 van de oma’s een volledig afgekolfde voeding via een flesje te laten geven aan 1 van de jongens. De andere kon ik dan gewoon borstvoeding geven en de rest van de verzorging konden we dan samen doen.

Week 4 was ook de week van de mijlpalen. Wessel bereikte aan het begin van week 4 de 2 kilo! Dit werd natuurlijk gevierd met een diploma op zijn couveuse.

Casper mocht weer een poging wagen om in het gewone bedje te gaan. Dit ging meteen heel erg goed en hij kon zichzelf goed op temperatuur houden. Hij mocht ook van de monitor af en begon steeds beter bij mij te drinken.

Wessel mocht een paar dagen later ook in een gewoon bedje en ook hij deed het meteen erg goed. Hij moest nog wel even aan de monitor, hij was nog aan de lichte kant en liet af en toe een klein dipje zien. Toen hij geen dipjes meer liet zien mocht ook hij van de monitor af en was het gedaan met alle piepjes en belletjes.

2 bedjes

In week 4 begon ik ook met Rooming-in. Ik mocht in een aparte kamer de hele dag alleen voor onze jongens zorgen. Ik gaf dus alle voedingen alleen, verzorgde ze alleen en kon knuffelen wanneer ik wou. Zo kon ik ervaren hoe het zou zijn als de jongens thuis zouden komen en ik er echt helemaal alleen voor stond.

Digital StillCamera

De jongens waren inmiddels goed gegroeid, ze deden het heel erg goed en Casper was al een tijdje op het gewicht om mee naar huis te mogen. Wessel was dit nog net niet en we kregen te horen dat Casper op de zondag naar huis mocht. Als Wessel ook op die zondag 2200 gram had bereikt mocht hij mee, anders moest hij nog even blijven. Gelukkig woog hij die zondag 2210 gram. Ook Wessel mocht mee naar huis.

Na ruim 4 weken in het ziekenhuis, mocht onze tweeling die eigenlijk 36 weken zou zijn als ze nog in mijn buik hadden gezeten eindelijk naar huis. We trokken hun eerste ( te grote ) pakje ( mt. 50) aan wat ik al voor de bevalling had gekocht. Legde ze in hun veel te grote maxi-cosi’s die we opvulde met opgerolde handdoeken en reden vol trots naar huis. Nu waren we echt papa en mama, nu waren we een echt gezin.

naar huis

Volgende week schrijf ik over de eerste tijd thuis. De eerste week waar ik zo hoopte nog even een kraamtijd te hebben werd een week van ziekte voor mij. De weken daarna begon het gezoek naar het velen huilen van onze jongens en het moeilijke ritme wat maar niet leek te komen.

#Prematuurtjes deel 1: geboorte van onze prematuurtjes

November is de maand van het te vroeg geboren kind. Op 17 november is het wereld prematuren dag. Ik zal de komende weken een blog posten over onze prematuurtjes die al bijna 7 jaar worden. Het waren 7 jaren van blijdschap, tranen, zorgen en ervaringen.

prematuurtjes

Deel 1: De geboorte van onze prematuurtjes.

De geboorte van onze tweeling begon heel onverwachts op een dinsdagmiddag toen ik 32+2 weken zwanger was. De hele middag had ik elke 10 min een trekkend gevoel in mijn buik. De jongens waren ook heel onrustig want hun hoofdjes, handjes en voetjes duwden soms zo hard tegen mijn buik dat je grote bewegende bulten zag op mijn buik. Echt pijn had ik niet dus ik had nooit verwacht dat ik al bezig was met weeën en gooide het maar gewoon op harde buiken. Mijn man was ondertussen thuis gekomen van zijn werk en zei dat ik voor de zekerheid maar even moest bellen met het ziekenhuis. Ik belde het ziekenhuis op en vertelde over mijn krampjes die elke 10 minuten aanwezig waren. Echt ongerust maakte ik mezelf niet, een bevalling hoort pijn te doen en ik kon het goed verdragen. Het ziekenhuis liet me voor de zekerheid maar even komen.

Op weg naar het ziekenhuis grapte ik nog dat ik zo wel 10 bevallingen kan doen, en ook in de lift en in de gangen van het ziekenhuis lachte we erom dat ik misschien wel aan het bevallen was en nog vrolijk rondhuppelde. Aangekomen bij de verloskamers werd er een ctg band om mijn buik geplaatst. Daar was inderdaad weeën activiteit te zien. Het gekke was alleen dat ik nog zo vrolijk was en absoluut geen pijn had, het zou dus gewoon nog loos alarm zijn. De verloskundige wilde na een half uur toch even kijken of ik geen ontsluiting had en een echo maken. Ze nam nog gezellig wat artsen in opleiding mee omdat ik een tweeling in mijn buik had en dat komt natuurlijk iets minder vaak voor. Op de echo zag alles er goed uit. De jongens bewogen mooi, genoeg vruchtwater, en degene voor de uitgang lag nog steeds in stuit. Geen reden om ons zorgen te maken.

De verloskundige ging even kijken of ik geen ontsluiting had, ze verwachte niks, maar ja, beter het zekere voor het onzekere. Vanaf toen was het dus paniek. Het gezicht van de verloskundige betrok en ze riep ” je hebt 5 cm ontsluiting”. Zowel mijn man als ik schrokken en ik riep dat ik helemaal geen pijn had. Ik kon dus echt niet aan het bevallen zijn, dat hoort pijn te doen.

Vanaf dat moment ging alles in stroomversnelling. Voor ik het wist kwam de verpleegkundige met de weeën remmers en de longrijpingsspuiten. Ik kreeg een infuus en die ctg banden bleven om mijn buik. De verloskundige probeerde me nog gerust te stellen door te zeggen dat ze laatst nog iemand met 5 cm hadden weten te stoppen. Helaas bleven de krampen doorgaan, die wel iets vervelender waren maar ik nog steeds heel goed kon hebben. Ik belde mijn moeder op om te zeggen dat mijn ziekenhuistas thuis stond en ik in het ziekenhuis lag omdat ik weeën had. Ze kwam meteen met tas en al naar het ziekenhuis en is gebleven. De andere opa’s en oma’s kreeg ik met heel veel moeite te pakken ( het was carnaval) om te vertellen wat er aan de hand was.

Na ongeveer 1 uur kwam de verloskundige kijken of mijn ontsluiting gestopt was. Helaas zat ik toen al op 7 cm, de weeën remmers werkte dus niet. Het ging allemaal veel te snel. Er werd opnieuw een echo gemaakt omdat het er echt naar uit zag dat de jongens die avond zouden komen. Het probleem was alleen dat de voorste in stuit lag en de tweede juist goed. Hun hoofdjes lagen dus in elkaar en er was een grote kans dat de eerste met z’n kin en hoofdje de andere mee naar beneden trok. Het was dus een gevaarlijke situatie om op natuurlijke manier te bevallen. De verloskundige hoopte erop dat ze toch los zouden komen omdat ze zo klein waren en netjes langs elkaar heen zouden gaan met hun hoofdjes. Het was dus afwachten hoe alles zou verlopen.

Weer een uurtje later werd er opnieuw gekeken naar mijn ontsluiting, helaas bleek hij nog steeds niet gestopt te zijn en zat ik  al op 8 cm. Het zou niet lang meer duren en de kamer werd voorbereid op mijn bevalling. De verloskundige zweerde bijna dat de jongens nog in haar dienst geboren zouden worden. Ik was ondertussen gaan lopen met mijn infuuspaal. De weeën waren nog steeds niet heel pijnlijk, maar wel vervelend. Ik kon ze alleen opvangen als ik ging  ” dansen” aan mijn infuuspaal.

Het was ondertussen al 23.00 geworden en ineens werden mijn weeën minder. De verloskundige kwam nog maar eens kijken naar mijn ontsluiting en ik bleek nog steeds op die 8 cm te zitten. Heel fijn dat die weeën remmers begonnen te werken, maar nu was het wel te laat. De rest van de avond en nacht bleef het bij die 8 cm en afnemende weeën.

Halverwege de nacht werd ik overgeplaatst naar een andere verloskamer die dicht bij de ruimte was waar de couveuse stond en toen ik die ruimte instapte kwam het besef pas bij mij. Ik zou bevallen van 2 hele kleine kindjes die het mogelijk niet halen. Dat kan gewoon niet gebeuren. Even was er paniek, maar als snel wist ik dat er geen weg meer terug was. Hoe ik de rest van de nacht ben doorgekomen weet ik ook niet meer, voor mijn gevoel is alles binnen 3 uur gebeurt.

Het was ondertussen alweer licht aan het worden en om 9 uur kwam de gynacoloog. Ik was 32+3 weken zwanger en 18 uur aan het bevallen. De situatie werd nu toch te gevaarlijk, het duurde te lang en op de echo’s was goed te zien dat de 2 jongens in elkaar haakte. Als mijn vliezen nu zouden breken zou ik grote kans hebben dat 1 van de 2 of allebei het niet zouden gaan halen. Ik werd dus klaar gemaakt voor een keizersnee. De verpleegkundige kwam langs en vroeg wat ik graag wilde. Moest mijn man bij mij blijven of met de kinderen mee, mocht de rest van de familie de kinderen eerst zien als ik. Allemaal vragen waar ik nog nooit over nagedacht had en ik antwoorde heel erg op mijn gevoel. Mijn man MOEST van mij met de kinderen mee, en onze familie mocht de kinderen eerder zien dan ik.

Ik werd naar de OK gebracht en kreeg mijn ruggenprik. Mijn man werd bij mijn hoofd neergezet in een blauwe overal en om 10:45 werd onze 1ste zoon Casper geboren, ik was zo blij dat ik hem hoorde huilen en ging zelf mee huilen. Ik was moeder geworden. Om 10:46 werd onze 2de zoon Wessel geboren, en ook die begon meteen te huilen.

Mijn 2 jongens werden meteen door de artsen meegenomen om zuurstof te krijgen en infuusjes. Mijn man werd ook meteen meegenomen want ik stond erop dat hij goed oplette dat ze de kinderen niet door elkaar haalde. Ze kregen dus ook al snel hun bandjes om met daarop Baby A en Baby B. Wessel werd meteen in de couveuse gelegd, maar ik mocht heel even naar Casper kijken toen ze hem bij mijn gezicht hielden. Daarna verdwenen zowel mijn man als kinderen en werd mijn buik gehecht.

Vanaf dat moment was ik helemaal uitgeput, ik was moe, had het koud en kon voor mijn gevoel alleen maar slapen. Ik werd naar de verkoever kamer gereden en kon alleen maar trillen. Er werd warme lucht langs mijn lichaam geblazen en ik had geen idee hoe lang ik daar al was en hoelaat het was. Na een tijdje werd ik opgehaald door de verpleegkundige en naar de verloskamer gereden. In de lift vertelde ze mij dat alles goed met de jongens was. Ze ademde zelf en ze hadden een mooi gewicht. In de gang kwam ik mijn familie tegen en ze zeiden dat de jongens prachtig waren. Voor mij het echte teken dat alles echt goed met ze was. Op de kamer werd ik gewassen en ongeveer 3 uur nadat mijn kinderen geboren waren werd ik naar beneden gebracht. Ik mocht voor het eerst mijn kinderen gaan opzoeken in hun glazen huisjes. Bij het zien van mijn kleine jongetjes in die grote couveuse krijg ik nu nog de tranen in mijn ogen. Wat waren ze klein, wat hadden ze veel draadjes op hun lichaam en wat wilde ik ze graag bij mij hebben. Natuurlijk mocht dit niet, ze waren veel te klein. Na 20 minuutjes werd ik weer naar de kamer gebracht waar mijn familie wachtte. Ze feliciteerde ons en even later werd ik alleen gelaten om te rusten.

Die avond rond 7 uur werd ik weer naar beneden gebracht en mocht ik 8 uur na de geboorte van onze jongens voor het eerst Casper in mijn armen houden. Nu was ik echt moeder, ik had mijn eigen zoon vast, een prachtig moment dat helaas maar 5 minuten duurde. Buiten de couveuse was het voor deze 2 mannetjes veel te koud, ze moesten groeien en vechten voor hun leven.

Wessel was de kleinste van de 2 en mocht nog niet de couveuse uit. Ik kon hem zachtjes “aaien” door de gaten van de couveuse. Ik zag dat hij echt aan het overleven was, want ook al ademde hij zelfstandig, hij was nog veel te klein en te jong om buiten mijn buik te kunnen leven. Uit de couveuse gehaald worden koste hem veel te veel energie, en die energie had hij nodig om te leven.

Ik zal die mooie woensdag in februari nooit vergeten. Het was de woensdag dat ik moeder werd van 2 prachtige prematuurjes.

Casper 2060 gram

Casper

Wessel 1710 gram

Wessel

Volgende week zal ik over ons avontuur in het ziekenhuis bloggen. Een avontuur met up’s en down’s, met veel tranen, maar ook bijzondere mijlpalen.

Als je meer wilt lezen over prematuurtjes dan is de site kleine kanjers een duidelijke website waar veel verteld wordt over prematuurtjes.